Nowe protokoły dotyczące tak zwanej terapii daremnej budzą ogromne przerażenie wśród lekarzy oraz prawników dbających o nienaruszalność ludzkiego życia.
Dokumenty te wprowadzają niebezpieczne pojęcie jakości życia, które staje się arbitralnym kryterium decydującym o odłączeniu pacjenta od aparatury ratunkowej.
Eksperci alarmują, że nieprecyzyjne zapisy o przewidywanym czasie przeżycia poniżej roku otwierają furtkę do tragicznych w skutkach nadużyć medycznych. Systemowa presja wywierana przez izby lekarskie zmusza personel do zaniechania ratunku wobec osób starszych, przewlekle chorych oraz wymagających stałej opieki. Rodziny pacjentów są coraz częściej spychane na margines decyzyjny, a ich rola ogranicza się jedynie do wysłuchania wyroku o nadchodzącej śmierci bliskiego.
To nie jest tak, że wytyczne dotyczące terapii daremnej i tego, kiedy można odłączyć, zaniechać dalszego leczenia lekarza, mogą odbywać się w wąskim gronie ekspertów. Dlaczego o tym mówię? No dlatego, że z Polski nie tylko od lekarzy, ale od pielęgniarek, od rodzin napływają coraz liczniejsze alarmujące wieści, że te wytyczne stają się dzisiaj podkładką do legalnej eutanazji po polsku
Brak szerokiej debaty publicznej nad zmianami w kodeksie etyki lekarskiej doprowadził do sytuacji, w której ratowanie chorych może być uznane za przewinienie. Analiza porównawcza z okresem pandemii pokazuje, jak łatwo administracyjne wytyczne mogą zastąpić fundamenty klasycznej przysięgi Hipokratesa i prawa naturalnego. Każdy obywatel powinien mieć pełną świadomość, że nowe regulacje bezpośrednio uderzają w konstytucyjne gwarancje ochrony zdrowia i bezpieczeństwa osobistego.
