Gdzie trafia dusza po śmierci i czy „zstąpienie do piekieł” to to samo co wieczne potępienie?
Śmierć Chrystusa na krzyżu otworzyła bramy dawnej otchłani i na zawsze odmieniła los sprawiedliwych czekających na zbawienie. Dr Paweł Milcarek precyzyjnie wyjaśnia teologiczną różnicę między przejściowym miejscem oczekiwania patriarchów a ostatecznym stanem wiecznego odrzucenia Bożej miłości. Wizja całkowicie pustego piekła okazuje się jedynie współczesnym mitem, który stoi w jawnej sprzeczności z nauką Kościoła oraz słowami samej Ewangelii.
Można grzeszyć nie tylko otwartym, mocnym sprzeciwem, ale na przykład można grzeszyć brakiem zainteresowania, tak że człowieka przestaje obchodzić, jaka jest prawda
Człowiek dysponuje pełną wolnością, która pozwala mu na świadome i nieodwołalne zamknięcie się na Stwórcę w kluczowym momencie śmierci. Cierpienie po drugiej stronie dotyczy całej ludzkiej osoby, łącząc udrękę duchową z realnym wymiarem doświadczanym przez zmartwychwstałe ciało. Tradycja katolicka ostrzega przed budowaniem fałszywego poczucia bezpieczeństwa opartego na prywatnych teoriach zbawienia i lekceważeniu grzechu ciężkiego. Każda decyzja podjęta w trakcie ziemskiego życia rzutuje na stan, w którym ludzka dusza zastyga bez możliwości późniejszej korekty swojego losu. Ostateczne przeznaczenie zależy od tego, czy człowiek wybierze trwałą więź z Bogiem, czy pozostanie na wieki uwięziony w swoim egoizmie.
