Skandaliczne praktyki w polskich parafiach, które bezczeszczą święte miejsca. Ukryty cel wprowadzania przedstawień teatralnych do konsekrowanych kościołów.
Stanisław Krajski powraca do głośnego skandalu w parafii Świętej Barbary w Jaworznie, gdzie tradycyjna droga krzyżowa została zastąpiona świeckim misterium. Autor stanowczo podkreśla, że świątynie to miejsca konsekrowane, przeznaczone wyłącznie do sprawowania kultu, modlitwy i przyjmowania sakramentów.
Kościół jest miejscem, w którym tylko odprawia się mszę, sprawuje się sakramenty i się modli. Nic więcej
Przepisy prawa kanonicznego i kościelna doktryna kategorycznie zabraniają organizowania w nich jakichkolwiek koncertów, spektakli teatralnych czy hucznych wydarzeń rozrywkowych. Nawet szlachetny cel, jakim jest zbiórka na wileńskie hospicjum, nie usprawiedliwia jawnego łamania tych rygorystycznych zasad w okresie Wielkiego Postu. Publicysta z niepokojem zauważa rosnące zjawisko protestantyzacji polskich katolików, którzy przestają dostrzegać różnicę między sacrum a przestrzenią stricte świecką. Widzowie dowiadują się o precyzyjnych wymogach stawianych nabożeństwom drogi krzyżowej, które w nowoczesnych formach bywają drastycznie zniekształcane. Zastępowanie modlitwy widowiskiem z oklaskami stanowi bezpośrednie zagrożenie dla duchowego charakteru historycznych budynków sakralnych. To wszystko jest elementem szerszego i niebezpiecznego procesu, który ostatecznie prowadzi do nieodwracalnego przekształcania kościołów w obiekty czysto komercyjne.
