Dlaczego współczesna koncepcja osoby może prowadzić do zaniku pracy nad sobą?
Materiał stanowi pogłębioną polemikę z tezami Marka Prokopa na temat roli osoby w klasycznej filozofii i teologii. Stanisław Krajski analizuje, w jaki sposób XX-wieczny personalizm stał się narzędziem modernistycznego wywyższenia człowieka kosztem perspektywy Bożej.
Autor wskazuje na fundamentalne różnice między Boecjuszową definicją osoby a tomistycznym ujęciem natury ludzkiej. Rozważania skupiają się na negatywnych skutkach zastąpienia etyki cnót przez abstrakcyjne pojęcie niezbywalnej godności.
Film wyjaśnia, dlaczego akcentowanie absolutnej równości w porządku osoby osłabia motywację do doskonalenia moralnego jednostki. Przywołane zostają obrazowe metafory świętego Antoniego Padewskiego dotyczące zróżnicowanej pojemności ludzkich dusz na przyjęcie szczęścia.
Publicysta krytycznie odnosi się do współczesnych programów wychowawczych, które promują subiektywną „inność” zamiast obiektywnego wzrastania w dzielności. Analiza ta rzuca nowe światło na to, jak filozoficzne wybory kształtują codzienne postawy chrześcijan i funkcjonowanie instytucji społecznych.
Problematyka osoby jest niebezpieczna bardzo, no bo powtarzamy: wszyscy są osobami, wszyscy mają swoją godność… zanika perspektywa cnót i zanika potrzeba czy chęć pracy nad sobą
